Na een eerste nacht in de klaslokalen van Chaska worden de meesten fris en fruitig om 6:15 gewekt voor de eerste bouwdag. We begonnen deze dag met een maaltijd die we zeker niet hadden verwacht: een heerlijk versbereidt rijstepapje. Voor sommigen was de rijst nu al te veel, dus de toppings verschilden van gewoon een beetje kaneelsuiker tot chocopasta met schuddebuikjes.
Om 7:45 was het tijd voor de eerste GMG gesprekken (goedemorgen gesprekjes). Hoewel sommigen door de reis wat last hebben om de stoelgang op gang te brengen, hebben anderen er al moeite mee om het in te houden gedurende de 20 minuten die het gesprekje duurt #Cornésprintnaarhetgat.
Na de GMG was het tijd om voor het eerst naar de bouwplaats te gaan. Nee, nog niet om te bouwen, maar voor opnieuw een openingsceremonie. De volksliederen werden gezongen en het lied dat we ook tijdens de uitzwaaidienst hebben gezongen klinkt met behulp van de locals inmiddels wél soepel uit de keeltjes #Garbrichzondermicrofoon.
Onderdeel van de ceremonie was ook dat de eerste steen mocht worden gelegd door Rutger en David. We hebben de waterpas er niet opgelegd, maar met het blote oog was te zien dat de komende twee weken nog hard geoefend kan worden.
Daarna was het tijd voor ons eerste cultuuruitje! Zoals gisteren al benoemd is, hebben wij als bedankje onze GOAT Frits in ontvangst mogen nemen. Een bijzonder moment, omdat het normaal is om alleen een kip van de gemeenschap te krijgen. Inmiddels hadden sommigen een band opgebouwd met Frits, dus niet iedereen had behoefte om onderdeel te zijn van zijn laatste minuten. Voor een aantal (lees Zeger) die er wel bij waren werd het ook even te veel #evengaanzitten #RipFrits.
Ondanks het gulle, maar voor ons onwennige cadeau was het tijd om nu echt aan de slag te gaan. Ja, we gaan ook een keer daadwerkelijk bouwen. Het groepje van Mirjam stond op de planning voor het kinderprogramma en de anderen trokken de roze en blauwe overalls/werkbroeken aan om samen met de locals als duo’s aan het werk te gaan.
De eerste dag op de bouw liep vrij vlekkenloos, door de locale aannemer Oscar. Het bouwen stond in het teken van zand en stenen sjouwen en het maken van DAKKAA (cement)! Het kinderprogramma ging iets minder vlekkeloos, aangezien kinderen per ongeluk doelwit werden van een bal #bedanktbasencorné. Ook waren er iets meer kinderen dan de docent had voorspeld. Iets meer dan 100 is blijkbaar 160. Voor de rest vielen de liedjes en spellen bij het kinderprogramma goed in de smaak.
Na een ochtendje beunen op de bouw; tijd voor lunch. We zullen verder niet in detail treden over het menu, maar dat kunt u zelf wel invullen. Niet iedereen was fan van dat idee, dus voor die mensen was het (verrassend): droge rijst. Ook de middag stond in het teken van de bouw. De fundering van de vloer moest worden gevuld met zand. Met een lange slinger werden de emmers gevuld en doorgegeven. Een zware taak voor degene aan het begin van de lijn die telkens de emmers vol moesten scheppen, maar dat weerhield sommigen aan het eind van de rij er niet van om commentaar te hebben op de hoeveelheid van het zand in de emmers, toch Bram S.? #HALVEEMMERSS!!
Eind van de bouwdag leek het wel alsof de koks hadden gehoord dat er een aantal nog geen nummertje 2 hebben kunnen doen, want we aten bruine bonen. Toch vond Helene het belangrijk dat degene die nog last hadden van de stoelgang een poepplan met haar kwamen opstellen na het diner, want toiletteren kan je stimuleren en anders moeten we gaan laxeren. Of dit komt door een daadwerkelijke verstopping of het feit dat de toiletten bezet zijn met geiten weten we niet, maar Daan had in ieder geval een gezellig toiletbezoekje. Helaas had dit Frits niet kunnen zijn…
De avond sloten we af met een Q&A met Mussa. Hij sprak over zijn loopbaan bij CCAP en zijn werk voor World Servants. Ook gaf hij mogelijkheid aan ons om vragen te stellen over de gemeenschap. Zo hebben we geleerd over zijn gezin, de “democratie” in Malawi en het leven als vrouw binnen de gemeenschap. Tot slot wilde hij ons iets meegeven. Hij vertelde: “Malawi staat op nummer 6 van armste landen van de wereld, maar er is één ding wat je ziet als je naar elk individu kijkt en dat is dat ze altijd lachen, dus kijk niet naar hen met medelijden, maar lach en wees dankbaar voor de mogelijkheden die je hebt gekregen.”
Slaap lekker allemaal en tot morgen.
Liefs,
Lotte en Aline
