Dagverslag zaterdag 22 augustus. Reisdag 19.
Het was voor velen een vroege morgen in het safaripark. De zonsopkomst kon namelijk aan het water worden bewonderd met als achtergrond het vogelgeluid. Deze oase van rust hebben we in de afgelopen drie weken nog niet eerder ervaren. We waren in afwachting van de olifanten, maar helaas mocht onze hoop niet baten. Hierdoor dook iedereen in de vriendenboekjes waarna ons ontbijt op ons stond te wachten. Een heerlijke rijstepap, niet wetende dat dit de laatste keer zou zijn. Na het ontbijt hadden we onze laatste GMG (goedemorgengesprek) #emo. Tijdens de GMG was Garbrichs groepje een klein stukje gaan wandelen waar aan het water nijlpaarden lagen. Uit angst dat de nijlpaarden hen zouden aanvallen, was het plan om naar de bosjes te rennen wanneer ze ook maar een centimeter zouden bewegen (niet wetende dat daar een kudde olifanten stond). Doordat Mussa ons vertelde dat om 08:00 uur de kudde olifanten te zien zou zijn, de ranger van de eerste safari 07:00 uur aangaf en de ranger van de tweede safari 09:00 uur, waren we om 09:30 uur toch wel erg teleurgesteld dat we niks hadden gezien. Totdat er opeens op zo’n 100 meter afstand een hele kudde olifanten stond. Het leek wel een sprintwedstrijd voor de beste spot. Vervolgens was het tijd om de jeep/bus in te stappen, op weg naar Lilongwe met als tussenstop de grote markt.
Eindelijk is het hoogtepunt van de reis aangebroken. De reden waarom een groot deel van de groep mee is gegaan… De voetbalshirtjes! U kunt zich vast wel voorstellen dat vanwege het belang van dit moment, de verwachtingen hoog waren. Deze verwachtingen werden overtroffen toen twee van Mussa’s kennissen van goeie vrienden van vrienden kwamen met drie verschillende kleuren voetbalshirts met patroontjes. Ondanks dat er enorm naar dit moment is uitgekeken, lieten de voorbereidingen de wensen over. Op een druk bezocht marktpleintje stond onze groep van 38 Mzungu’s twee voorbeeldshirts omstebeurt te passen. Dit terwijl de plaatselijke jeugd om ons heen stond te zwermen en later zelfs de bus in probeerde te komen. Hierdoor waren we genoodzaakt om een beroep te doen op bodyguard Timme, die, ondanks het geringe verschil in lengte, daadkrachtig te werk ging bij de ingang van de bus.
Nadat iedereen in de chaos de shirts gepast had en zowel de voorkeur voor maat, kleur en betaling had doorgegeven, gingen we in kleine groepjes de markt op. Bij elke groep zat één van de stafleden met als doel het groepje in het gareel te houden. Helaas zijn soms zelfs de op het eerste oog krachtig lijkende leiders soms zwak, omdat ze de geur en verleiding van pizza niet kunnen weerstaan, zeker als de sturing van onze medisch leider Helene ontbreekt. De groep van Garbrich belandde namelijk in een Malawiaanse pizzeria. Grote angst heerst nu in de rest van de groep, omdat verwacht wordt dat alle wc’s tijdens de terugvlucht bezet worden gehouden door deze groep. #vandaagrauwekipmorgeneendip.
De andere groepjes hielden zich beter aan de medische voorschriften en liepen gewoon over de markt. De verkopers op de markt lijken trouwens te denken dat hun verkoopwaar uit zichzelf verkoopt want ze maken geen enkele aanstalten om jou iets te laten kopen. Na een uur keerden alle groepjes terug bij de kennissen van de goeie vrienden van de vrienden van Mussa, die de shirtjes hadden verzameld. Hier bleek dat sommige (of naja meer dan de helft van de) shirts niet overeenkwamen met degene die we gepast hadden net als de opgegeven maten. Dit bij elkaar zorgde ervoor dat de gemoederen hoog opliepen. Doordat Mussa nog niet ter plaatse was, begon de staf in het Engels en met bepaalde blikken over te brengen dat dit niet volgens afspraak was. Hierdoor eindigden Fleur en Jasper bijvoorbeeld beide met maat XL, wat tot hun verbazing perfect paste.
Hoewel je zou denken dat we in de afgelopen drie weken wel geleerd zouden hebben dat het in Afrika niet altijd loopt als gepland, was het daaropvolgende uur lichtelijk chaotisch (zoals Timme zou zeggen “Te leuk, sla echt ff over”). Gelukkig verscheen Mussa na enige tijd van discussie, als mediator en daarmee reddende engel.
Doordat we afscheid hebben genomen van onze geliefde kok betekende dit ook dat we gesmeerde witte broodjes moesten eten als lunch. Helaas wist de staf niet zo snel de tas met beleg te vinden waardoor ze besloten nieuw beleg te kopen. Vanwege alle chaos was het ondertussen al 15:00 uur, hoog tijd om weer de bus in te stappen. Tegelijkertijd had nog niet eens de helft het voetbalshirtje wat zorgde voor de volgende tussenstop. Gelukkig verliep het hier wat minder chaotisch wat ertoe heeft geleid dat bijna iedereen tevreden (in het bezit van een voetbalshirt) naar huis kan gaan. We vervolgenden de rit naar Lilongwe waarbij Mussa in de bus aan het chillen was met een geleend nekkussen en Jasper en Daan twee uur lang André Hazes hebben geluisterd in de truck. Jasper twijfelde zelfs om even in te loggen op zijn Snapchat aangezien hij de telefoon van de chauffeur wist te bemachtigen #tochnietafgekickt.
Tijdens de busrit pakte Gerjen zijn puf erbij. Het probleem was alleen dat hij na het puffen moest spoelen. Hij kreeg het geniale idee om het raam te openen en het naar buiten te spugen. Doordat hij niet nadacht over de ramen achter hem die ook openstonden en de hoeveelheid wind, kon de rest van de bus ook meegenieten van de lekkere douche.
Terwijl de lijst met wensen voor het eten definitief werd gemaakt en de laatste wensen door de bus werden geschreeuwd, gaf Mirjam M. aan dat zij graag rode kool wilde eten bij thuiskomst. Dit zorgde voor veel ophef in de groep. Om 19:00 uur kwamen we eindelijk aan bij, voor Malawiaanse begrippen, erg luxe overnachtingsplek onder luid applaus voor Daniël, onze buschauffeur. Na een snelle indeling van de kamers (alle jongens een privékamer en voor Helene, Garbrich en Jaap nog geen plek) kon iedereen meteen door naar het diner die niet meer bereid werd door Cordiné (onze kok in Chaska). Gelukkig was er iemand die verdacht veel op hem leek en behoorlijk goed kon koken. We hebben enorm genoten van het eten met een banaan als toetje waarna het tijd was voor het welbekende dagverslag en de groetjes. Nu is het tijd om te gaan slapen. Slaap lekker en tot snel!!
Liefs, Jasper & Laura
Leuke vraag voor jullie: hoeveel groetjes denken jullie dat we in de afgelopen 3 weken hebben ontvangen (en Roel dus allemaal heeft moeten voorlezen)?
Ps. We willen bij deze de staf (Garbrich, Helene, Jaap, Marieke, Mirjam en René) bedanken voor het aanhoren van ons commentaar de afgelopen drie weken, maar eigenlijk ook van het afgelopen jaar. We moeten wel meegeven dat we wel een erg leuke groep zijn, maar zonder gekheid: deze reis was niet hetzelfde geweest zonder jullie! De tijd die jullie in dit project hebben gestoken is nergens mee te vergelijken. Dankjulliewel <3.
Ook willen we de stuurgroep voor al hun energie en tijd, en jullie als thuisblijvers, bedanken voor alle support afgelopen jaar. Zonder jullie was de impact voor de mensen in Chaska lang niet zo groot geweest.
