Dagverslag vrijdag 21 augustus 2026. Reisdag 18.
De laatste ochtend in Chaska begon wat eerder dan normaal. Ondanks felle protesten van enkele deelnemers (lees Corné H.), ging de wekker om kwart voor 6 en konden wij beginnen met het inpakken van onze spullen en onze erg geapprecieerde slaapplekken van de afgelopen twee weken. Het opruimen ging bij de een soepeler dan bij de ander. Waar sommige de klamboe er snel en makkelijk af kregen, hadden anderen te maken met een wel erg professionele scoutingsknoop van David. Doordat je vandaag na het eten niet hoefde te blijven zitten voor een mooi stukje tekst over bidden in combinatie met de beruchte vingers of een ongeëvenaarde gitaarsolo van onze cowboy René, werd de inmiddels welbekende rijstepap vlugger opgesmikkeld dan normaal. Behalve bij Marieke, die was vooral gefocust op het uitdelen van de tassenlabels en de administratie, waardoor ze een beetje vergat te eten.
Na het ontbijt was het de bedoeling jezelf klaar te maken voor de reis door je tanden te poetsen, tas in te pakken en schone kleren aan te trekken. Bij Zeger was deze boodschap echter niet helemaal goed overgekomen, maar hierover later meer. Hierna moesten we ons verdelen over de bus en de twee jeeps, we hoeven u niet uit te leggen dat voorin in de bus comfortabeler zit dan achterin de jeeps. U kunt zich hoogstwaarschijnlijk dan ook wel voorstellen dat enkele aasgieren al een half uur klaar stonden om een mooi plekje te bemachtigen.
Vanuit de raampjes werden de laatste afscheidsgroetjes over en weer verzonden. Daan. R, zoals hij nu bekend staat op één van de nieuwe lerarenwoningen in Chaska, omdat hij niet begrepen had dat er meerdere Mirjammen en Brammen in de groep mee waren en even vergeten was waar de punt in deze afkorting hoort te staan, maakte hier uit enthousiasme zelfs ´tot snel’ van. We vragen ons af wanneer zijn volgende reis naar Chaska op de planning staat.
Voordat we wegreden was er nog een paniekmomentje bij onze reisleider Mussa, omdat de tankstations op de route geen brandstof meer hadden. Dit kwam volgens Mussa omdat Malawi landlocked is en dus geen aanvaarroutes via de zee heeft. Daarnaast maakt onze grote vriend Trump en zijn korte oorlogje in Iran het ook niet veel makkelijker. Diesel kost hier dan ook €3,15 per liter. Gelukkig viel de vertraging relatief mee. De rest van de reis verliep voorspoedig, vooral voor de mensen in de bus. Corné genoot zichtbaar van de reis. Hij ontspande zich zo dat hij even vergat dat hij te maken had met een korte rugleuning, waardoor hij achterover geklapt en zo goed als op Lennarts schoot lag te slapen.
Degene achterin de Jeep hadden het alleen wat minder getroffen, zij konden namelijk nog extra genieten van de kraters en skischansen onderweg. Alsof dit alles nog niet erg genoeg was en om even terug te komen op onze eerdere verwijzing naar Zeger, vond hij het een goed idee om zijn oranje shirt (waar hij de hele koningsspelen in had gesport en ook nog eens de nacht in had doorgebracht) vandaag nog maar een keer aan te trekken.
Uiteindelijk kwamen we op tijd aan in Kasungu National Park voor ons lang verwachte toetje van de reis, de safari. Bij de ingang zagen we gelijk dat het serieuze business was. Er moest in onze voorste auto namelijk een man in een legerpak met een wapen groter dan hemzelf gaan zitten om ons naar de slaaphuisjes te begeleiden. Bij deze slaapplek hadden we duidelijk met de crème de la crème van Malawi te maken. Er was namelijk een heuse toiletpot en een koud water douche, luxe die we al drie weken niet meer gewend waren.
De safari werd verdeeld in twee groepen, de eerste groep begon gelijk aan hun lunch om zo snel mogelijk op safari te kunnen. Hierbij vergaten ze (inclusief de leiding) in hun enthousiasme dat wanneer je drie boterhammen eet er niet meer dan één boterham per persoon overblijft voor de rest (idem dito voor het beleg).
Waar de safari van de eerste groep niet uit meer bestond dan een paar antilopes en de billen van een olifant op drie kilometer afstand, had de tweede groep meer geluk. Deze groep kon namelijk een hele groep olifanten spotten zonder een ultra professionele superzoom lens. Ook zat er in deze safari een hike inbegrepen, waarbij we een zwarte berg beklommen en konden genieten van een prachtige zonsondergang en een eigenlijk niet te beschrijven uitzicht. Gelukkig zijn er tijdens een uitgebreide fotoshoot naar schatting een miljoen foto´s gemaakt, waar vast wel iets wat we kunnen beschouwen als representatief tussen zal zitten voor de mensen thuis en de deelnemers uit de eerste groep van de safari. Hopelijk zijn hierop de angstige gezichtsuitdrukkingen van de leiding (Mirjam, Marieke en Garbrich) door de toch wel erg diepe afgrond niet al te erg zichtbaar. Zij hadden namelijk samen met Aline, Daan. R en Fleur toch wel last van zwetende billetjes.
Enkele koks zijn vanuit Chaska met ons meegereisd, dus toen de tweede safarigroep terugkwam stond er weer een heerlijke avondmaaltijd voor ons klaar. Doordat de koks nog bij ons zijn is het ontbijt voor morgenvroeg alleen geen verrassing meer en kunnen we ons dus alvast weer verheugen op…(U weet het wel).
Doordat er geen avondprogramma op de planning stond, was er tijd om in elkaars vriendenboekje te schrijven. Dat vergt nogal wat tijd, want 37 boekjes X minstens 10 minuten per boekje is niet zomaar wat. Het eindresultaat zal best leuk zijn, maar voor sommige deelnemers onder ons is het wel een dagbesteding waar de gemiddelde bejaarde alleen maar van kan dromen. De werkweigeraars onder ons kregen het hierdoor erg benauwd en piepte er dan ook snel tussen uit voor een welverdiende en luxe nachtrust, waarbij we voor het eerst sinds onze aankomst in Chaska hoger dan 10 cm boven de grond lagen en dus niet de hele nacht zand hoefden te happen.
Wij voelen ons vereerd dat wij dit nieuwe avontuur tijdens onze reis mochten rapporteren,
Veel liefs,
Timme en Gerjen
De laatste ochtend in Chaska begon wat eerder dan normaal. Ondanks felle protesten van enkele deelnemers (lees Corné H.), ging de wekker om kwart voor 6 en konden wij beginnen met het inpakken van onze spullen en onze erg geapprecieerde slaapplekken van de afgelopen twee weken.
Kleine suggestie vanuit de ‘redactie’ voor de ouders/familieleden die aanstaande maandag bij de Brink een of meerdere deelnemers komen opwachten. Misschien is het leuk, neem het vooral niet op als een verplichting, om een kleine attentie voor onze stafleden (Garbrich, Helene, Jaap, Marieke, Mirjam en René) mee te brengen. Ze hebben zich het afgelopen jaar voor- en achter de schermen extreem hard ingezet om deze reis voor ons als deelnemers mogelijk te maken.
De deelnemers zelf hebben ook een wensenlijstje gemaakt voor de lunch en/of het avondeten. Deze is hier te vinden.
