Dit is een extra bericht geschreven door Anouk en Laura. De activiteiten in Kamphambale hebben plaatsgevonden op dinsdag 18 augustus. Dat was reisdag 15.

In 2019 is er een groep uit Voorthuizen naar Kamphambale geweest om hier twee lerarenwoningen en twee wc’s te bouwen. Samen met een van onze huidige stafleden – Helene – die hier destijds ook is geweest, zijn wij – Anouk & Laura – teruggegaan naar Kamphambale om te horen over de impact van dit project.

Na een rit van twee uur vanuit Chaska, waar ons huidige project plaatsvindt, kwamen we aan in Kamphambale. Hier werden we al opgewacht door een aantal locals. We namen plaats in een klaslokaal waar we de mogelijkheid kregen om vragen te stellen. We waren vooral benieuwd naar de impact van de World Servants groep, de impact op de kwaliteit van onderwijs en wat de community is bijgebleven. Het was indrukwekkend om te horen dat er op dit moment acht leraren zijn en dat er dus aan acht klassen lesgegeven wordt. Waar in andere gemeenschappen de leraren twee of drie klassen onder zich hebben, is er door het vele aantal docenten de mogelijkheid dat iedere leraar een eigen klas heeft. Daarnaast zijn er ook student teachers (leraren in opleiding) die ondersteunen.

De locals benoemden dat niet alleen de kwaliteit van onderwijs is toegenomen, maar dat de kansen voor de leerlingen ook zijn gegroeid. Zelfs leerlingen van dorpjes verderop komen naar Kamphambale vanwege de kwaliteit van onderwijs. Vandaag de dag zijn er meer leerlingen, waaronder veel meiden, die de kans krijgen om naar de stad te gaan om aan de universiteit te studeren. Ook heeft dit ervoor gezorgd dat het aantal tienermoeders is gedaald en ze trots zijn op alle leerlingen vanwege de impact die ze als afgestudeerden kunnen maken. Het was bijzonder om te horen dat de locals spraken over een gevoel van collectiviteit en trots en niet over jaloezie richting de leerlingen over de kansen die zij zelf niet hebben gekregen.

Ook heeft de overheid de gemeenschap uitgekozen voor een pilot rondom digitaal leren. Dit houdt in dat groep 1 tot 4 vanaf september start met onderwijs via tablets, gefinancierd door de overheid. Hoe gaaf! Wederom hebben we een rondleiding gekregen in de lerarenwoningen die gebouwd zijn.

Ook nu de dag is de impact van de World Servants groep te merken. De locals benoemden te hebben geleerd dat mannen en vrouwen hetzelfde werk kunnen doen en met elkaar als gelijken kunnen samenwerken. Vooral het samen bouwen en voetballen maakten impact, maar ook het samen dansen, zingen en eten (waaronder het pannenkoekenfeest). De locals hebben nog steeds de wens dat er opnieuw een World Servants groep komt wat de positieve ervaring mooi weergeeft. Tegelijkertijd kunnen we als World Servants groepen ook veel van de Malawianen leren. De lach die ze altijd laten zien, ondanks de moeilijke tijden waar ze doorheen gaan. Daarnaast ook het woord “Samen” dat écht centraal staat.

Chaska

Tijd om jullie meer over ons eigen project te vertellen. We zijn een volle twee weken in Chaska, een community in Malawi. Hier hebben we Angéla ontmoet, een meisje van 14, die jullie meeneemt in haar ervaringen rondom ons bezoek.

19 aug 2026 –

Vorige week kwam er opeens een groep Mzungu (witte mensen) aan. Papa had verteld dat ze kwamen, maar ik wist niet precies wanneer. Ook vertelde hij dat ze ons gaan helpen met het bouwen van twee huizen voor onze nieuwe leraren, het renoveren van de lerarenwoningen die er op dit moment al staan en zorgen voor een voedselprogramma voor drie jaar die hopelijk langer duurt vanwege de moestuin die wordt opgezet. De kans dat ik later naar de universiteit kan wordt hierdoor groter. Het liefst word ik later verpleegkundige en kan ik voor mensen zorgen zoals voor oma.

Later die dag rende ik naar de bouwplaats om papa te roepen voor het middageten. Daar zag ik iedereen samenwerken, mannen en vrouwen door elkaar en zowel witte als zwarte mensen. Dit had ik nog nooit eerder gezien! Mijn oom werkt soms mee op de bouw. Oscar is hier de leider en heeft veel verstand van wat er moet gebeuren. Hij leert de witte mensen woorden in onze taal, maar mijn oom heeft ook woorden van hen geleerd: “Hoe gaat het?” “Ga is werken”, “1, 2, 3”. Hij vindt het dan ook belangrijk dat we het met elkaar doen en mijn oom spreekt dan van de woorden “Duo penotti”. Het zag eruit alsof ze veel lol met elkaar hadden en ze zongen verschillende liedjes.

Dat doen ze trouwens ook met het kinderwerk! Ik ben elke ochtend als één van de eersten op het voetbalveld samen met mijn broer. We krijgen dan alvast een bal van de Mzungu om mee te spelen. Daarnaast kunnen we spelen op de schommels. Mijn juffen vertalen de dingen die de witte mensen zeggen. Zo spelen ze bijbelverhalen uit in toneelstukjes, tekenen en knutselen we samen en leren ze ons liedjes en spelletjes. Ik vind het maar jammer dat ze weer weggaan… De juffen zijn blij met hun komst, omdat er door het bouwen van de huizen meer docenten komen om ons les te geven en we ondersteunende middelen krijgen.

Afgelopen woensdag kwamen ze bij onze familie op bezoek. Het is enorm fijn dat ze niet alleen oog hebben voor zichzelf, maar ook willen horen en zien hoe het er bij ons aan toe gaat. We gaven ze een rondleiding door ons huis. Ze stelden papa en mama wat vragen over hoe we hier leven, dat was in het begin wat spannend. Later gingen we samen dansen en zingen, waardoor het ook minder spannend werd. Ze brachten zelfs stroopwafels mee als bedankje waarvan ik een klein stukje heb mogen proeven, gekke smaak maar wel lekker zoet.

Op zondag kwamen de Mzungu ook in onze kerkdienst. Ik moet zeggen dat ze wel hun best deden om mee te dansen, al moest ik, samen met mijn moeder, wel lachen om hun dansmoves. Die waren nog wat stijf. In de middag is er een voetbalwedstrijd. Ik mocht mee het veld oplopen met één van de witte mensen waarna ze hun volkslied gingen zingen. Ze hadden helaas gewonnen. Wel leuk voor ze, maar ik was natuurlijk wel voor Malawi…

Ohja nog iets leuks wat papa vertelde, was dat hij had gesproken met Mussa, de projectcoördinator. Hij vertelde dat de World Servants groep 1000 t-shirts achterlaat, wauw! Dat betekent dat ik er ook één kan krijgen!

Helaas gaan ze vrijdag naar huis, ik ga ze wel missen. Morgen hebben we nog wel een eindfeest, daar heb ik veel zin in! Ik zal veel aan ze blijven denken: als ik naar school ga en als ik hopelijk naar de universiteit kan, maar ook als ik mannen en vrouwen samen zie werken, voetballen en het liedje “Da da…” hoor zingen. Ik hoop dat ze nog een keer terugkomen.